วันนี้ที่บางปลาหมอ

                                                                             

         “ผมเชื่อเหลือเกินว่าความทรงจำทั้งหมดของผมสามารถเล่าเรื่องได้ในขณะที่เสียงชัตเตอร์ดังขึ้น”
          วันนี้เป็นวันหนึ่งที่ผมอยากออกไปถ่ายรูปกับเพื่อน(บัน)ตามปกติวิสัยในตอนเย็น ตามอารมณ์และความรู้สึกที่ได้เรียกร้องเข้ามา สั่งการให้สมองไปบอกต่อกับร่างกายว่า ถึงเวลาแล้วที่ต้องทำตามความรู้สึกของตัวเอง
          วันนี้แสงไม่ค่อยดีนักเมื่อแหงนไปดูท้องฟ้าเห็นเมฆครึ้มราวกับสีหน้าของคนที่เศร้าหมอง เราสองคน(ผมกับบัน)มีความรู้สึกเหมือนกันที่อยากไปถ่ายรูป แต่มีปัญหาอยู่ว่าจะไปถ่ายรูปที่ไหนกัน(เกือบทุกครั้งที่คิดไม่ออกว่าจะไปถ่ายที่ไหนดี) คิดอยู่ตั้งนานสองนานกว่าจะได้สถานที่ถูกใจเหมาะแก่ความทรงจำดีๆเมื่อผ่านพ้นห้วงเวลาในส่วนของตรงนี้ไป ที่คิดนานไม่ใช่ว่าไม่มีที่ไป แต่ที่คิดนานก็เพราะว่า สถานที่ใกล้ๆกับ ม.อ.ปัตตนีพวกเราไปกันหมดทุกที่แล้วเลยรู้สึกเบื่อที่จะไปเหยียบที่ซ้ำๆอีก
          “ เออตูคิดออกแล้วไอรูน บางปลาหมอไงน่าสนใจป่าว ” บันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
          “ เอาไงเอากัน ” ผมพูดตกลงตามคำขอของบัน

   หลังจากนั้นเราทั้งสองก็ออกเดินทางไปตามอัธภาพของสภาพอากาศแวดล้อมที่ไม่ค่อยเต็มใจนัก ระหว่างที่ขับรถไปบางปลาหมอนั้นมีฝูงนกกระยางฝูงหนึ่งอยู่บริเวณนากุ้ง ซึ่งผมคิดว่าน่าจะเป็นนากุ้งร้างพอมองจากหญ้าที่ขึ้นรกพอสมควรผมได้หยุดรถกะทันหันเพื่อที่จะบันทึกภาพนกกระยาง
          “ บันเมิงเดินเบาๆนะโว้ยเดี่ยวนกกระยางตื่น เตรียมกล้องให้พร้อมอย่ารีบร้อนจนเกินไปและที่สำคัญรอผมด้วย ” ผมบอกบันขณะที่มือกำลังหยิบกล้องขึ้นมาจากกระเป๋า ขณะนั้นบันได้เดินเข้าไปก้าวนึงโผล่หัวให้นกกระยางเห็นจนทำให้นกกระยางตื่นและโบยบินขึ้นท้องฟ้าด้วยความตกใจอย่างรวดเร็วราวกับมัจุราชโผล่หน้ามาเอาชีวิต
       นกกระยางสายตามันดีจังขนาดเราอยู่ห่างกันตั้งไกลประมาณ 2-3 ร้อยเมตรน่าจะได้ คงเป็นสัญชาตญาณของสัตว์ที่ต้องการเอาตัวรอดหากตอนนั้นผมเป็นนกกระยางผมคงทำอย่างนั้นเช่นกัน ผมคิดอยู่ในใจโดยไม่ได้เอ่ยให้ใครฟัง
          เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาเราทั้งสองได้ออกเดินทางกันต่อ ขับรถได้ไม่เกิน 5 นาทีก็ถึงจุดหมายของวันนี้แล้ว บนสะพานบ้านบางปลาหมอเราได้ตกลงปลงใจกันเพื่อหยุดรถตรงนี้ เมื่อมองออกไปทางข้างใต้ของสะพาน ก็จะเห็นทางสัญจรของเรือประมงที่ชาวประมงใช้ในการเดินเรือไปออกหากุ้ง หอย ปู ปลา ตามประสาชาวประมง จังหวะนั้นพอดีผมได้หันไปทางฝั่งขวาของคลองเมื่อนับจากทางที่ผมขี่รถมา  เห็นภาพหนึ่งที่อดใจไม่ได้ที่จะเข้าไปเก็บภาพ เก็บความทรงจำระหว่างสองฝั่งคลองเอาไว้ภาพที่ว่านั้นก็คือ ชาวบ้านกำลังร่วมมือกันช่วยซ่อมแซมเรือประมงที่ชำรุด มีทั้งเด็ก วัยรุ่นและผู้ใหญ่ แม้กระทั่งผู้หญิงลูกอ่อนที่กำลังให้นมลูกอยู่ก็ยังมี บางคนทำ บางคนมอง บางคนพูด ซึ่งผมไม่ค่อยได้เจอมากนักตั้งแต่มาเรียน ม.อ.ปัตตานี แต่คิดว่าเรื่องแบบนี้ในชุมชมน่าจะเห็นได้เป็นเนืองๆ ถ่ายรูปไม่ทันเสร็จเมฆครึ้มได้แปรเปลี่ยนเป็นเม็ดฝนเป็นตัวแทนจากฟากฟ้ามาบอกผมว่า วันนี้คงหมดเวลาสนุกแล้ว ราวกับการ์ตุนเทเลแท็บบี้ ที่บอกกับผู้ชมทุกครั้งเมื่อสิ้นสุดรายการ “ หมดเวลาสนุกแล้วซิๆ ” อย่างไงอย่างงั้น เรื่องราวของวันไม่ได้สิ้นสุดเพียงเท่านี้ เราได้ส่งท้ายของวันกันที่ร้านแวมะโรตี นั่งกินน้ำชาร้อนๆ โรตีอุ่นๆ กับบรรยากาศที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยเม็ดฝน มองแล้วกลมกลืนกันซะเหลือเกินกับบรรยากาศเช่นนี้